ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช

ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช



กลอนคึกฤทธิ์ ถกเขมรปี 2502 ยังใช้ได้ถึงวันนี้ (คมชัดดึก)


ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช
หนังสือพิมพ์สยามรัฐสัปดาหวิจารณ์
18 ตุลาคม 2502


          สัปดาห์นี้มีเรื่องความเมืองใหญ่         ไทยถูกฟ้องขับไล่ขึ้นโรงศาล

          เคยเป็นเรื่องโต้เถียงกันมานาน          ที่ยอดเขาพระวิหารรู้ทั่วกัน

          กะลาครอบมานานโบราณว่า             พอแลเห็นท้องฟ้าก็หุนหัน

          คิดว่าตนนั้นใหญ่ใครไม่ทัน              ทำกำเริบเสิบสันทุกอย่างไป

          อันคนไทยนั้นสุภาพไม่หยาบหยาม      เห็นใครหย่อนอ่อนความก็ยกให้

          ถึงล่วงเกินพลาดพลั้งยังอภัย             ด้วยเห็นใจว่ายังเยาว์เบาความคิด

          เขียนบทความด่าตะบึงถึงหัวหู           ไทยก็ยังนิ่งอยู่ไม่ถือผิด

          สั่งถอนทูตเอิกเกริกเลิกเป็นมิตร          แล้วกลับติดตามต่อขอคืนดี

          ไทยก็ยอมตามใจไม่ดึงดื้อ                เพราะไทยถือเขมรผองเหมือนน้องพี่

          คิดตกลงปลงกันได้ด้วยไมตรี            ถึงคราวนี้ใจเขมรแลเห็นกัน

          หากไทยจำล้ำเลิกบ้างอ้างขอบเขต     เมืองเขมรทั้งประเทศของใครนั่น ?

          ใครเล่าตั้งวงศ์กษัตริย์ปัจจุบัน            องค์ด้วงนั้นคือใครที่ไหนมา ?

          เป็นเพียงเจ้าไม่มีศาลซมซานวิ่ง         ได้แอบอิงอำนาจไทยจึงใหญ่กล้า

          ทัพไทยช่วยปราบศัตรูกู้พารา            สถาปนาจัดระบอบให้ครอบครอง

          ได้เดชไทยไปคุ้มกะลาหัว                 จึงตั้งตัวขึ้นมาอย่างจองหอง

          เป็นข้าขัณฑสีมาฝ่าละออง               ส่งดอกไม้เงินทองตลอดมา

          ไม่เหลียวดูโภไคไอศวรรย์                ทั้งเครื่องราชกกุธภัณฑ์เป็นหนักหนา

          ฝีมือไทยแน่นักประจักษ์ตา               เพราะทรงพระกรุณาประทานไป

          มีพระคุณจุนเจือเหลือประมาณ          ถึงลูกหลานกลับเนรคุณได้

          สมกับคำโบราณท่านว่าไว้               อย่าไว้ใจเขมรเห็นจริงเอย

 

ขอขอบคุณข้อมูลจาก

สุทธิชัย หยุ่น
ขอขอบคุณภาพประกอบจาก วิกิพีเดีย

Comment

Comment:

Tweet